Çiya Sofrası Kadıköy: Kuzu Etli Güveç, Perde Pilavı ve Kuru Dolma

İstanbul’da çalıştığım bir dönemde denediğim adreslerin başına, ilgiyle takip ettiğim Musa Dağdeviren’in Kadıköy’deki Çiya Sofrası’nı yazdım. Burada patlıcanlı kuzu etli güveç, perde pilavı, etli kuru dolma ve ezogelin çorbası denedim. Masadan çok güçlü bir ana yemek hatırasıyla ayrıldım; çorba ve ekmek ise aynı ölçüde memnun etmedi.

Çocukluğumu hatırlatan güveç

Patlıcanlı, kuzu etli güveç sofranın benim için açık ara favorisi oldu. Çocukluğumun geçtiği Adana’da annemin yaptığı güveçlerin tadını aldım. Sanırım Türkiye’de bir mekânda yediğim en iyi güveç buydu. Bu elbette kendi deneyimlerim ve damak hafızam üzerinden verdiğim bir hüküm; tabağın bende bıraktığı etki çok güçlüydü.

Bazı yemekleri yalnızca iyi pişirilmiş oldukları için hatırlamıyoruz. Tanıdık bir lezzetle karşılaştığımızda geçmiş sofralar da o anın içine giriyor. Çiya’nın güveci benim için böyle bir yemek oldu. Tabağın gücü, çocukluğumdan taşıdığım lezzet beklentisine karşılık vermesindeydi.

Perde pilavı ve yoğurtla kuru dolma

Güvecin yanında farklı bir şey denemek için perde pilavı istedim. Lezzetli ve hafif buldum. Daha önce Bakü’de buna benzeyen bir pilav yemiştim. Kendi sıralamamda onu ilk sıraya koyabilirim ama Çiya’nın perde pilavını da ilk üçe girecek kadar iddialı buldum.

Etli kuru dolma da denedik. Ben genellikle sumak ekşili dolmayı severim; buradaki dolma ise kendi kategorisinde oldukça başarılıydı. Yoğurtla birlikte çok iyi bir ikili oluşturdular. Kendi alışkanlığımdan farklı bir yorumu da beğenebilmek, bu sofranın güzel taraflarından biriydi.

Çorba ve ekmekte beklentim daha yüksekti

Ezogelin çorbası beklentimin altında kaldı. Yemekle gelen ekmeğin de daha taze ve lezzetli olmasını isterdim. Bu kadar güçlü ana yemeklere daha özenli bir ekmek eşlik etmesini bekledim. Güveci çok beğenmem, sofradaki bütün parçaları aynı ölçüde başarılı bulduğum anlamına gelmiyor.

Yemek sonrasında şerbet ve çay ikram ettiler. Elmayla hazırlanan şerbeti farklı ve lezzetli buldum. Bu ikram, yemeğin sonuna aklımda kalan hoş bir lezzet ekledi.

Gösterişten uzak ortam, Eylül 2026 hesabı

Çiya’yı geleneksel bir esnaf lokantasının daha nitelikli bir yorumu gibi düşündüm. Gösterişten uzak, temiz ve sıcak bir ortamı vardı. Ekip de çok ilgiliydi. Benim için buradaki asıl iddia dekorasyonda değil, mutfakta.

3 Eylül 2026 itibarıyla iki kişi toplam 1.650 TL ödedik. Az ezogelin çorbası 135 TL, güveç 750 TL, kuru dolma 330 TL ve perde pilavı 300 TL tuttu. Bunlar ziyaretimin dönemine ait fiyatlar. Sofranın genelini ve özellikle güveci düşündüğümde hesabın karşılığını aldığımı hissettim.

Çiya Sofrası’ndan aklımda önce patlıcanlı kuzu etli güveç, ardından perde pilavı ve yoğurtla kuru dolma kaldı. Çorba ve ekmekteki eksiklere rağmen, bu ziyaret İstanbul’da biriktirdiğim güçlü yemek deneyimlerinden biri oldu.