Baylan Galataport’ta Kup Griye: İstanbul’un Klasik Tatlısıyla Bir Mola

Tatlılarla çok yakın bir ilişkim yok. Favori üç tatlımı saymaya çalıştığımda dondurma ve ayva tatlısından sonra üçüncüyü bulmakta zorlanıyorum. Yine de İstanbul’a gittiğimde yolum düşerse Baylan’da Kup Griye yerim. Bu kez Galataport’taki Baylan Pastanesi’nde, bir Americano eşliğinde bu klasiğe yeniden yer açtım.

Benim için bir İstanbul tatlısı

Kup Griye’yi yalnızca tatlı isteğimi karşılayan bir seçenek olarak düşünmüyorum. İstanbul’a ve Baylan’a ait bir lezzet hatırası taşıyor. Tatlı konusunda seçici ya da daha doğrusu ilgisi sınırlı biri olmama rağmen, burada aynı ürüne dönmek istemem benim için anlamlı.

Bu ziyarette tercihim Kup Griye ve Americano oldu. Menüdeki başka ürünleri denemediğim için onlar üzerinden bir pastane değerlendirmesi yapmıyorum. Galataport molamın odağında, geçmişini de merak ettiğim bu dondurmalı kup vardı.

Harry Lenas’ın 1954 tarihli imzası

Kup Griye’nin hikâyesi Harry Lenas’a uzanıyor. Baylan’ın kendi tarih anlatısında da bu tatlının geçmişi 1954 yılına tarihleniyor. Böylece tabağımdaki tatlı, yalnızca güncel bir menü tercihi olmaktan çıkıp İstanbul’un pastacılık hafızasına açılan bir kapıya dönüşüyor.

Lenas, Avrupa’da aldığı pastacılık eğitiminin ardından öğrendiklerini İstanbul’a taşıyan isimlerden biri. Kup Griye de onun en çok hatırlanan imzalarından. Ben bu hikâyeyi düşündüğümde, bir ustanın kişisel birikiminin yıllar içinde şehirle özdeşleşen bir lezzete dönüşmesini değerli buluyorum.

Dondurma, karamel ve bal-badem

Kup Griye’nin tarifinde vanilyalı ve karamelli dondurma, krem şanti, bal-badem ve karamel sos bir araya geliyor. Dondurmayı sevdiğim düşünüldüğünde bu klasiğe neden dönmek istediğimi anlamak zor değil. Yine de benim ilgim yalnızca malzeme listesinden kaynaklanmıyor; tanıdık bir tatlıya aynı isim ve hikâyeyle yeniden kavuşmak da deneyimin bir parçası.

Harry Lenas’ın tatlıya ilişkin anlatımında isimdeki “grillé”, kavrulmuş anlamıyla balla kavrulan bademlere gönderme yapıyor. Bir tatlının adının reçetesindeki küçük bir ayrıntıyla bağlantılı olması hoşuma gidiyor. Kup Griye’nin hikâyesi, kullanılan malzemeler kadar bu adlandırmayla da akılda kalıyor.

Galataport’taki bu molada Americano eşliğinde Kup Griye yedim. Tatlıya mesafeli olduğum hâlde İstanbul ziyaretlerimde dönüp baktığım bir lezzet olması, benim için yeterince güçlü bir kişisel referans. Baylan’ı hatırladığımda aklıma önce bu kup ve onu şehirle buluşturan pastacılık hikâyesi geliyor.